Zaczynając pracę w kółku origami w Specjalnym Ośrodku Szkolno Wychowawczym dla Dzieci Słabo Widzących i Niewidomych w Bydgoszczy byłam pełna obaw i niepokoju. Wiedziałam, że muszę być dobrze przygotowana merytorycznie, aby w jak najlepszy sposób ukazać piękno tworzenia papierowych form, „zarazić” dzieci pragnieniem tworzenia. Na każde zajęcia wykonuję matrycę pracy – starannie przygotowany wzór, ukazujący zasady tworzenia, kolejność wykonywanych zgięć modułu itp. Ku mojemu zdziwieniu i zadowoleniu na kolejnych spotkaniach dzieci bez problemu rozróżniały już podstawowe zasady i formy złożeń, wykonywały je z łatwością i prawie samodzielnie. Jakież jednak zadowolenie z własnej pracy otrzymałam od dzieci tworzących moduły kwiatów pytaniem: „Czy ja mogę tu też zgiąć, mój kwiat będzie inny?”. Okazało się, że nie tylko zainteresowałam ich sztuką origami, ale rozbudziłam w nich chęć tworzenia, poszukiwania nowych, własnych pomysłów. Jest to może mały sygnał, lecz ukazuje cały zasób origami – metodę wspierającą i stymulującą rozwój dziecka, rozwijających u nich twórcze działanie, tak korzystne w życiu.
Prowadzę kółko już drugi rok. Do starej „kadry” dołączają nowe dzieci. Tworzą prace, czasami samodzielnie przekształcają papierowy moduł wg własnego pomysłu. Każda następna praca origami jest ich pięknym dziełem. Jest także źródłem rozwoju pamięci, uczy podejmować decyzje i ponosić za nie konsekwencje, uczy staranności i dokładności, uczy wiary w siebie. Praca w grupie to także sytuacja sprzyjająca spontanicznej rozmowie dzieci, prowadzenia dyskusji tworzenia zawsze określonej sytuacji społecznej. Jest źródłem doświadczeń związanych z komunikacją, określeniem swojego miejsca w grupie rówieśniczej, uczy współpracy i odpowiedzialności. Wspiera w tworzeniu określonych zasad w grupie, umiejętności rozwiązywania sporów, oraz akceptacji i szacunku dla siebie i innych. Cieszę się, że pracując z wychowankami metodą origami mogę wspierać ich w rozwijaniu dojrzałości społecznej.
Chciałabym zachęcić nauczycieli i wychowawców do wykorzystywania „choćby” elementów origami w swojej działalności. Atrakcyjność tej sztuki nie tylko urozmaica zajęcia, ale także wspomaga w rozwoju osobowości, aktywności, samodzielności i twórczości własnej dziecka. Wspaniałe jest to, że moje zainteresowania – moja pasja może być wykorzystywana w pracy, w procesie rewalidacji dzieci niewidomych i słabo widzących. Na zakończenie pragnę ukazać fotografie niektórych prac dzieci.
mgr Izabela Wiencławska
